Luhom idu, konya vedu [1]

"Luhom idu, konya vedu,
Rozvyvaisya, luze!
Svatai mene, kozachenku,
Lyublju tebe duze!

Oi hoch svatai, hoch ne svatai,
Choch tak prysylaisya,
Shchob ta slava ne propala,
Shcho ty zalycyavsya!"

"Oi koly b ty, divchynonko,
Troshky bahatenka,
Vzyav by tebe za ruchenku,
Poviv do batenka!"

"Oi koly b ya, kozachenku,
Bula bahatenka,
Napljuvala b ya na tebe
i na tvoho batenka!

Oi koly b ya, kozachenku,
Ta i zabahatila,
To ya b tebe, ledachoho,
i za harch ne shotila!"

"Bodai ze ty, divchynonko,
Todi zamiz pishla,
Yak krai bytoyi dorohy
Ruta-m’yata ziishla!"*

"Bodai ze ty, kozachenku,
Todi ozenyvsya,
Yak u mlyni na kameni
Kukil urodyvsya!"

Ne zurysya, divchynonko,
Ruta zelenenka:
Cei pokynuv, druhyi bude,–
Shche z ty molodenka!

Cei pokynuv, druhyi bude,
Druhyi bude krashchyi,
A cei bude u boloti
Nad chortamy starshyi!

Krai bytoyi dorizenky
Ruta-m’yata ziishla...
Molodaya divchynonka
Ta vze i zamiz vyishla.

A u mlyni na kameni
Kukil ne zihodyt...
Staryi kozak, yak sobaka,
Po vulycyah hodyt.

Oi u mlyni na kameni
Kukil ne vrodyvsya...
Staryi kozak, yak sobaka,
i dosi ne zenyvsya!